Goldman Sachs start Europese luxusdekking en geeft vier aandelen koopadvies
De Amerikaanse burgers hebben in de maand februari meer uitgegeven dan de gemiddelde verwachtingen van economisch deskundigen. ‘Hoger dan verwacht’ is altijd mooi nieuws voor beleggers want alles wat boven de verwachting is, wordt gezien als extra. Kopen dus!
Wat we in de kleine lettertjes moeste lezen van dit nieuws was dat het gemiddelde Amerikaansinkomen minder snel gegroeid was ten opzichte van de maand januari dan, wederom: verwacht. De uitgave van de Amerikanen groeide 0,8% ten opzichte van de maand januari. In januari was dat nog 0,4%. Als het inkomen achter blijft bij de groei van de uitgave, dan betekent dit, dat de Amerikanen óf meer zijn gaan lenen, óf dat zij hun spaargeld aan het opmaken zijn. Het blijkt vooral dat laatste te zijn. Amerikanen zijn na de crisis van 2009 massaal gaan sparen. Voor de crisisjaren leefde een gemiddelde Amerikaan op de creditcard en de leningen op huizen en auto’s, maar na de crisis van 2009 gingen zij over op het oppotten van geld. De lonen stegen slechts 0,2% en de spaarquote nam af van 4,3% van het besteedbaar inkomen in januari naar 3,7% in februari. Als we de cijfers van vandaag mogen geloven, dan heeft de gemiddelde Amerikaan weer vertrouwen in de toekomst en maakt het minder uit wat er in de reservepot zit. Maar is dat wel een juiste verklaring? Zijn de prijzen van de grondstoffen de laatste maanden niet heel erg gestegen? Wij denken niet dat de gemiddelde Amerikaan de laatste maanden een kilometer minder heeft gereden en met de gestegen olieprijs, vinden we een veel logischere verklaring voor het feit dat de Amerikanen meer zijn gaan uitgeven?
Er zijn genoeg gelegenheidsargumenten, maar laten we ons focussen op ‘the real thing’. Fed voorzitter Bernanke deed afgelopen week een universiteit aan. Een mooi moment voor de mondiale pers om eens te horen wat Bernanke ‘echt’ van de arbeidsmarkt vindt. De algemene retoriek en de qoutes die hoogwaardigheidsbekleders als Ben Bernanke uitspreken weten we wel ‘voorzichtig herstel’ maar buiten deze quotes was de toon van Bernanke alles behalve opwekkend. Hij twijfelt openlijk of de kracht van de arbeidsmarkt wel zo groot is. In de macro-analyse van de arbeidsmarkt legde Bernanke aanzienlijk meer nuance dan gebruikelijk. De gemiddelde toename van het aantal banen is in de private sector de afgelopen maanden gemiddeld met 250.000 banen toegenomen per maand. Dat lijkt een hele hoop maar er zijn nog altijd 5 miljoen banen minder dan in 2007 en, zo begrijpen we uit de toespraak van Bernanke, het aantal banen in de publieke sector is sterk gedaald en neemt nog verder af. Bernanke komt daarom tot de conclusie dat ‘ondanks de welkome tekenen van verbetering, blijft de arbeidsmarkt behoorlijk zwak’. Het tekort is zelfs groter als we rekening houden met de groei van de Amerikaanse beroepsbevolking. Dat is een van de verklaringen dat de werkloosheid nog steeds op 8,3% staat en de groei van het aantal banen in hoger tempo moet toenemen dan nu het geval is om de werkloosheid verder te laten dalen.
Bij een verdere afname van het aantal publieke banen, stagnatie van het aantal private banen en bij een toename van de beroepsbevolking zal de werkloosheid weer gewoon toenemen als we de conclusies van Bernanke doortrekken naar de toekomst. Kijken we naar het loongebouw, dan zien we dat meer tijdelijke contracten zijn aangegaan en dat de loonsom meniscus toeneemt, te weinig om de kosten van het gemiddelde uitgave patroon van Amerikanen te dekken.
Met een stagnatie op de huizenmarkt, een te kleine toename van het salaris en hogere kosten voor levensonderhoud, wordt de gemiddelde Amerikaan er dus armer op en daarom komt Bernanke tot de conclusie dat de onderliggende bouwstenen te zwak zijn om te spreken van een constructieve situatie waarop groei gebaseerd zou moeten zijn. En dan te weten dat de Amerikaanse staat elke maand, ‘ja elke maand!’ 100 miljard te kort heeft op zijn begroting! Met dergelijke bedragen zou de Eurozone in slechts een paar maanden tijd de schuldencrisis hebben opgelost en als er daarna nog een paar maanden wat extra geld wordt bijgedraaid, dan mogen we Chinese groeicijfers verwachten in Europa.
Bij RTL-Z was vrijdag een mooie discussie over de aanpak van de schuldenlast. Het devalueren van de dollar wordt door de Amerikanen gezien als de beste manier om uit deze crisis te komen, terwijl wij Europeanen onze begrotingsdiscipline toepassen wat leidt tot veel bezuinigen. RTL-Z concludeert dat we over 10 jaar weten welke methode het beste is geweest. Schokkend is echter wel, dat ondanks de enorme uitgaven van de Amerikaanse staat, de arbeidsmarkt een zwak fundament heeft en de Fed voorzitter openlijk twijfels uitspreekt over de groei kansen. De arbeidsmarkt in de VS is dus ronduit zorgelijk en dat is niet onze constatering maar die van Ben Bernanke.
Wat we in de kleine lettertjes moeste lezen van dit nieuws was dat het gemiddelde Amerikaansinkomen minder snel gegroeid was ten opzichte van de maand januari dan, wederom: verwacht. De uitgave van de Amerikanen groeide 0,8% ten opzichte van de maand januari. In januari was dat nog 0,4%. Als het inkomen achter blijft bij de groei van de uitgave, dan betekent dit, dat de Amerikanen óf meer zijn gaan lenen, óf dat zij hun spaargeld aan het opmaken zijn. Het blijkt vooral dat laatste te zijn. Amerikanen zijn na de crisis van 2009 massaal gaan sparen. Voor de crisisjaren leefde een gemiddelde Amerikaan op de creditcard en de leningen op huizen en auto’s, maar na de crisis van 2009 gingen zij over op het oppotten van geld. De lonen stegen slechts 0,2% en de spaarquote nam af van 4,3% van het besteedbaar inkomen in januari naar 3,7% in februari. Als we de cijfers van vandaag mogen geloven, dan heeft de gemiddelde Amerikaan weer vertrouwen in de toekomst en maakt het minder uit wat er in de reservepot zit. Maar is dat wel een juiste verklaring? Zijn de prijzen van de grondstoffen de laatste maanden niet heel erg gestegen? Wij denken niet dat de gemiddelde Amerikaan de laatste maanden een kilometer minder heeft gereden en met de gestegen olieprijs, vinden we een veel logischere verklaring voor het feit dat de Amerikanen meer zijn gaan uitgeven?
Er zijn genoeg gelegenheidsargumenten, maar laten we ons focussen op ‘the real thing’. Fed voorzitter Bernanke deed afgelopen week een universiteit aan. Een mooi moment voor de mondiale pers om eens te horen wat Bernanke ‘echt’ van de arbeidsmarkt vindt. De algemene retoriek en de qoutes die hoogwaardigheidsbekleders als Ben Bernanke uitspreken weten we wel ‘voorzichtig herstel’ maar buiten deze quotes was de toon van Bernanke alles behalve opwekkend. Hij twijfelt openlijk of de kracht van de arbeidsmarkt wel zo groot is. In de macro-analyse van de arbeidsmarkt legde Bernanke aanzienlijk meer nuance dan gebruikelijk. De gemiddelde toename van het aantal banen is in de private sector de afgelopen maanden gemiddeld met 250.000 banen toegenomen per maand. Dat lijkt een hele hoop maar er zijn nog altijd 5 miljoen banen minder dan in 2007 en, zo begrijpen we uit de toespraak van Bernanke, het aantal banen in de publieke sector is sterk gedaald en neemt nog verder af. Bernanke komt daarom tot de conclusie dat ‘ondanks de welkome tekenen van verbetering, blijft de arbeidsmarkt behoorlijk zwak’. Het tekort is zelfs groter als we rekening houden met de groei van de Amerikaanse beroepsbevolking. Dat is een van de verklaringen dat de werkloosheid nog steeds op 8,3% staat en de groei van het aantal banen in hoger tempo moet toenemen dan nu het geval is om de werkloosheid verder te laten dalen.
Bij een verdere afname van het aantal publieke banen, stagnatie van het aantal private banen en bij een toename van de beroepsbevolking zal de werkloosheid weer gewoon toenemen als we de conclusies van Bernanke doortrekken naar de toekomst. Kijken we naar het loongebouw, dan zien we dat meer tijdelijke contracten zijn aangegaan en dat de loonsom meniscus toeneemt, te weinig om de kosten van het gemiddelde uitgave patroon van Amerikanen te dekken.
Met een stagnatie op de huizenmarkt, een te kleine toename van het salaris en hogere kosten voor levensonderhoud, wordt de gemiddelde Amerikaan er dus armer op en daarom komt Bernanke tot de conclusie dat de onderliggende bouwstenen te zwak zijn om te spreken van een constructieve situatie waarop groei gebaseerd zou moeten zijn. En dan te weten dat de Amerikaanse staat elke maand, ‘ja elke maand!’ 100 miljard te kort heeft op zijn begroting! Met dergelijke bedragen zou de Eurozone in slechts een paar maanden tijd de schuldencrisis hebben opgelost en als er daarna nog een paar maanden wat extra geld wordt bijgedraaid, dan mogen we Chinese groeicijfers verwachten in Europa.
Bij RTL-Z was vrijdag een mooie discussie over de aanpak van de schuldenlast. Het devalueren van de dollar wordt door de Amerikanen gezien als de beste manier om uit deze crisis te komen, terwijl wij Europeanen onze begrotingsdiscipline toepassen wat leidt tot veel bezuinigen. RTL-Z concludeert dat we over 10 jaar weten welke methode het beste is geweest. Schokkend is echter wel, dat ondanks de enorme uitgaven van de Amerikaanse staat, de arbeidsmarkt een zwak fundament heeft en de Fed voorzitter openlijk twijfels uitspreekt over de groei kansen. De arbeidsmarkt in de VS is dus ronduit zorgelijk en dat is niet onze constatering maar die van Ben Bernanke.
