Bitcoin stabiliseert onder de $ 80.000 in aanloop naar toespraak Warsh
Wie na de enorme stijging van de koersen van afgelopen vrijdag (29ste juni) kijkt, kan het idee krijgen dat de wereld in een nacht 180 graden is veranderd. De koersexplosie ziet er uit alsof een citroen is uitgeknepen. Het spattende vocht komt als eruptie omhoog. Eindelijk is Europa bevrijd! Het Europese polderlandschap van de afgelopen paar jaar, heeft zijn diensten slecht bewezen door het aanmodderen en koesteren van de crisis, maar dat is in een nacht allemaal veranderd. Er zijn coalities gesmeed, compromissen bedacht en met vereende krachten is er een stevige dijk gebouwd om de stormachtige en verwoestende zee buiten het land te houden. Blijkbaar zijn er nu echte stappen gezet en slagen gemaakt, maar is dat wel echt zo?
Een oorlogsheld, de strijder, de wereldleider, ze bestaan bij de gratie van crisis en ellende. Het is het moment waarop zij kunnen opstaan en met gezag kunnen leiden. Een leider kan zich pas onderscheiden als het er toe doet en crisis in Europa leent zich daar uitstekend voor. Het waren de drie grootste economieën van Europa (na Duitsland) die de handen in een sloegen en onder leiding van de geslepen Mario Monti werd het dwingende pact van de noordelijke moralisten ontzenuwt. Duitsland, Nederland en Finland moesten buigen. Mario Monti is de machtigste man van Europa en hij heeft eigenhandig het tij gekeerd door de druk op te voeren en met de hand op de tafel te slaan. Er is een nieuwe held geboren.
Onze eigen premier Rutte ging voorafgaand aan de EU top nog op weg met de missie dat hij zijn vetorecht zou gebruiken als de moraliteit van begrotingsdiscipline losgelaten zou worden, of wel -‘voor wat hoort wat’-. Mooi niet, ook Rutte ging ten onder aan de druk van Mario Monti. De Spanjaarden kunnen hun banken dekken via het noodfonds ESM en er staat niets tegenover. Een ijzeren politieke wet is dat elk nadeel als een voordeel moet worden uitgelegd. Angela Merkel probeerde ook, ze zei ‘we hebben iets belangrijks bereikt, maar we hebben vastgehouden aan onze filosofie: geen voordeel zonder tegenprestatie’. Het woordje ‘maar’ is in deze uitspraak van veel betekenis. Het is duidelijk dat de retoriek van strijd en crisismanagement politici tot grootste daden in staat hebben gebracht ook voor hen die eigenlijk niet wilde.
De omslag in het sentiment is vooral gelegen in de overwinningsroes waarmee Monti, Hollande en Rajoy – of wel Italie, Frankrijk en Spanje - de top verlieten én de wijze waarop donderdagnacht de Duitse linie werd gebroken. De Italianen hebben op een dag tweemaal een overwinning gevierd op de Duitsers en dat is historisch zeer bijzonder. Vanuit een ‘under dog’ positie is het vaak prettiger voetballen. De druk is er af, en eigenlijk is er niets te verliezen. De technocraat Mario Monti weet dat zijn periode als premier van korte duur zal zijn en daar heeft hij goed gebruik van gemaakt. Ook hij had niets te verliezen.
Maar wat gaat er achter de overwinningsroes schuil? Niet meer dan een paar relatief kleine stappen op weg naar een monetaire unie die Europa heet. Een besluit is van grote waarde op de korte termijn. De directe steun vanuit het permanente ESM noodfonds aan de Spaanse banken mag gezien worden als een noodoplossing om een ontstaan probleem op te lossen. De Spaanse regering wordt hierdoor niet opgezadeld met een extra tekort van 100 miljard. De impact op de markten is nu groot en getuigd van een pragmatische inslag van politici om de oplopende rente van de Spaanse staatspapieren een halt toe te roepen. Er moest simpel weg iets gaan gebeuren anders hadden de financiele markten de Europolitici tot wanhoop gebracht door een grote off-sell. Wij zijn er blij mee.
Veel interessanter is de stap van het Europees toezicht op banken. Veel zuid Europese banken zijn minder valide omdat ze vaak klein en direct bestuur kennen, binnen lokale gemeenschappen. De enorme speculatie in huizen aan de Spaanse kust in de afgelopen 20 jaar heeft er mede toe bijgedragen dat de problemen in Spanje zo groot zijn. Het waren banken die de leningen eigenlijk niet hadden moeten verstrekken. Er is veel voor te zeggen om binnen de monetaire unie centrale sturing toe te laten maar daarvoor moet wel veel macht gelegd worden bij de ECB. De macht van de ECB is groeiende en veel economen speculeren er op dat er nog veel logische vervolgstappen gaan komen. Uitgifte van nieuw geld, het spekken van de ESM fonds en directe aankopen van staatspapieren maken allemaal onderdeel uit van die vervolgstappen. Want een van zwakke punten van het huidige akkoord, is de hoogt van het bedrag van het ESM noodfonds. Er zit nog ongeveer 400 miljard in het fonds en dat geld is volgend jaar alleen al nodig om de rente op de huidige staatpapieren van Spanje en Italië te financieren.
Dus ja, er zijn goede stappen gezet en het is terecht dat er feest wordt gevierd. Spanje en Italië staan in de finale en maken de dienst uit in Europa. Van ‘under dog’ naar favoriet en een van hen gaat er met de beker van door. Wij denken dat het super Mario gaat worden. Aan de andere kant is voorzichtigheid geboden. Het is een stapje vooruit, maar er dienen wel noodzakelijke vervolgstappen te worden gezet. Om te beginnen dient het ESM noodfonds voldoende middelen te hebben omdat de geloofwaardigheid van deze maatregelen anders als een boemerang in de nek van Europolitici terugkomt, anders gezegd: niemand heeft wat aan een noodfonds als er geen geld in zit.
Politici praten te veel en het oplossend vermogen gaf beleggers niet het vertrouwen dat zij met de goede dingen bezig waren. Het leek er eerder op dat de problemen werden versterkt de afgelopen tijd. De strijdbare Italiaanse en Spaanse premier hebben een kentering gegeven en verandering afgedwongen. De symbolische waarde daarvan is misschien nog wel het grootst want als het steunpakket en het investeringsfonds vergelijken met de node van de markt - en de wijze waarop de Amerikanen hun economische crisis hebben opgepakt- dan is het aan de magere kant maar niet getreurd, er kwamen weer eens twinkelingen in de ogen van beleggers.
Een oorlogsheld, de strijder, de wereldleider, ze bestaan bij de gratie van crisis en ellende. Het is het moment waarop zij kunnen opstaan en met gezag kunnen leiden. Een leider kan zich pas onderscheiden als het er toe doet en crisis in Europa leent zich daar uitstekend voor. Het waren de drie grootste economieën van Europa (na Duitsland) die de handen in een sloegen en onder leiding van de geslepen Mario Monti werd het dwingende pact van de noordelijke moralisten ontzenuwt. Duitsland, Nederland en Finland moesten buigen. Mario Monti is de machtigste man van Europa en hij heeft eigenhandig het tij gekeerd door de druk op te voeren en met de hand op de tafel te slaan. Er is een nieuwe held geboren.
Onze eigen premier Rutte ging voorafgaand aan de EU top nog op weg met de missie dat hij zijn vetorecht zou gebruiken als de moraliteit van begrotingsdiscipline losgelaten zou worden, of wel -‘voor wat hoort wat’-. Mooi niet, ook Rutte ging ten onder aan de druk van Mario Monti. De Spanjaarden kunnen hun banken dekken via het noodfonds ESM en er staat niets tegenover. Een ijzeren politieke wet is dat elk nadeel als een voordeel moet worden uitgelegd. Angela Merkel probeerde ook, ze zei ‘we hebben iets belangrijks bereikt, maar we hebben vastgehouden aan onze filosofie: geen voordeel zonder tegenprestatie’. Het woordje ‘maar’ is in deze uitspraak van veel betekenis. Het is duidelijk dat de retoriek van strijd en crisismanagement politici tot grootste daden in staat hebben gebracht ook voor hen die eigenlijk niet wilde.
De omslag in het sentiment is vooral gelegen in de overwinningsroes waarmee Monti, Hollande en Rajoy – of wel Italie, Frankrijk en Spanje - de top verlieten én de wijze waarop donderdagnacht de Duitse linie werd gebroken. De Italianen hebben op een dag tweemaal een overwinning gevierd op de Duitsers en dat is historisch zeer bijzonder. Vanuit een ‘under dog’ positie is het vaak prettiger voetballen. De druk is er af, en eigenlijk is er niets te verliezen. De technocraat Mario Monti weet dat zijn periode als premier van korte duur zal zijn en daar heeft hij goed gebruik van gemaakt. Ook hij had niets te verliezen.
Maar wat gaat er achter de overwinningsroes schuil? Niet meer dan een paar relatief kleine stappen op weg naar een monetaire unie die Europa heet. Een besluit is van grote waarde op de korte termijn. De directe steun vanuit het permanente ESM noodfonds aan de Spaanse banken mag gezien worden als een noodoplossing om een ontstaan probleem op te lossen. De Spaanse regering wordt hierdoor niet opgezadeld met een extra tekort van 100 miljard. De impact op de markten is nu groot en getuigd van een pragmatische inslag van politici om de oplopende rente van de Spaanse staatspapieren een halt toe te roepen. Er moest simpel weg iets gaan gebeuren anders hadden de financiele markten de Europolitici tot wanhoop gebracht door een grote off-sell. Wij zijn er blij mee.
Veel interessanter is de stap van het Europees toezicht op banken. Veel zuid Europese banken zijn minder valide omdat ze vaak klein en direct bestuur kennen, binnen lokale gemeenschappen. De enorme speculatie in huizen aan de Spaanse kust in de afgelopen 20 jaar heeft er mede toe bijgedragen dat de problemen in Spanje zo groot zijn. Het waren banken die de leningen eigenlijk niet hadden moeten verstrekken. Er is veel voor te zeggen om binnen de monetaire unie centrale sturing toe te laten maar daarvoor moet wel veel macht gelegd worden bij de ECB. De macht van de ECB is groeiende en veel economen speculeren er op dat er nog veel logische vervolgstappen gaan komen. Uitgifte van nieuw geld, het spekken van de ESM fonds en directe aankopen van staatspapieren maken allemaal onderdeel uit van die vervolgstappen. Want een van zwakke punten van het huidige akkoord, is de hoogt van het bedrag van het ESM noodfonds. Er zit nog ongeveer 400 miljard in het fonds en dat geld is volgend jaar alleen al nodig om de rente op de huidige staatpapieren van Spanje en Italië te financieren.
Dus ja, er zijn goede stappen gezet en het is terecht dat er feest wordt gevierd. Spanje en Italië staan in de finale en maken de dienst uit in Europa. Van ‘under dog’ naar favoriet en een van hen gaat er met de beker van door. Wij denken dat het super Mario gaat worden. Aan de andere kant is voorzichtigheid geboden. Het is een stapje vooruit, maar er dienen wel noodzakelijke vervolgstappen te worden gezet. Om te beginnen dient het ESM noodfonds voldoende middelen te hebben omdat de geloofwaardigheid van deze maatregelen anders als een boemerang in de nek van Europolitici terugkomt, anders gezegd: niemand heeft wat aan een noodfonds als er geen geld in zit.
Politici praten te veel en het oplossend vermogen gaf beleggers niet het vertrouwen dat zij met de goede dingen bezig waren. Het leek er eerder op dat de problemen werden versterkt de afgelopen tijd. De strijdbare Italiaanse en Spaanse premier hebben een kentering gegeven en verandering afgedwongen. De symbolische waarde daarvan is misschien nog wel het grootst want als het steunpakket en het investeringsfonds vergelijken met de node van de markt - en de wijze waarop de Amerikanen hun economische crisis hebben opgepakt- dan is het aan de magere kant maar niet getreurd, er kwamen weer eens twinkelingen in de ogen van beleggers.
